یکشنبه, 13 مهر 1393 ساعت 05:03

لطفا وقت کلمات را نگیرید

لطفا وقت کلمات را نگیرید

اما مسئله زیاد روی در بهره بری از این عنصر ارتباطی است که حالا در بسیاری از موارد ملال آور شده است و بخصوص در سمینارها، جلسات، رسانه ها و حتی مراودات اجتماعی خصوصی باعث مشکلات متفاوت شده است در اینجا منظور بیشتر تذکر این نکته است که قدر واژه ها را بدانیم و کم سخن بگوییم، به اندازه و نیکو و موثر. در ارتباط انسانی تاثیر مستقیم حرف زدن، کمتر از 10% از مجموع ارتباطات انسانی است و 90% مربوط به استفاده ار رفتار غیر کلامی مثل نگاه کردن، حرکات بدنی و ... است.

 

با این وصف چرا اینقدر ما حرف می زنیم؟ اینهمه سخنران و گوینده و استاد و مدیر داریم که مدام وعظ می کنند کلمات و جملات سخیف و تکراری بر زبان می آورند که حوصله مان سر می رود گاه ناچار می شویم چرت بزنیم یا جدول حل کنیم یا اگر مودبانه رفتار کنیم با خود واگویه کنیم و غیبت ذهنی داشته باشیم. راستی چرا یک مدیر صنعتی و یا بازرگانی که وظیفه اصلی اش ساماندهی امور است وقتی هنگام رونمایی یا افتتاح محصولی می شود بجای ارائه گزارش مختصر از چگونگی پروژه برایمان از سیاست و اخلاق می گوید؟ به گونه ای که اکنون برای مدیران و مسئولین بلند مرتبه امتیاز محسوب می شود و مثلا می پرسند سخنران هم هست؟ و اگر بگویند او "کار بلد" است ولی سخنور قابلی نیست چهره در هم می کشند. این سوال پرسیدنی است که آیا یک مدیر، وزیر و حتی رئیس جمهور باید سخنران قابلی باشد؟ آیا مسئولین باید خوب حرف بزنند یا حرف خوب بزنند؟ اصولا آیا تسلط به مقولات فلسفی، دینی و سیاسی ملاک واقعی برای انتخاب یک مدیر اجرایی است که وظیفه اش راه اندازی امور و ساماندهی حوزه کاری اش است یا باید کار را به کاردان سپرد و وعظ و خطابه و سیاست و فلسفه را نیز به اهالی فرهیخته اش منتسب داشت که در جا و موقعیت خودش ارائه شود و هر کس جایگاه خود را بداند و جز در "مقام" و "نیاز" در حیطه دیگری دخالت نکند. نکته دیگر اینکه تصور می شود اگر کسی زیاد صحبت کند ارزش بیشتری دارد و اگر فی المثل مدیری 3 دقیقه صحبت کند می گویند او که حرفی نزد! پرگویی و زیاده گویی شبیه پرخوری آفت و معظلی است که کارایی و اثر بخشی را کاهش می دهد. شاید این معظل در عداد آسیب شناسی فرهنگ جامعه ما باشد که بایستی جامعه شناسان و مردم شناسان بیشتر در باره آن تحقیق کنند اما فعلا می توان گفت کم گویی هنر است و گزیده گویی دانشی نو که مخصوصا مجریان رسانه ها و مدیران بایستی به فراگیری آن همت کنند. اگر وقت مخاطبین و مستمعین مهم نیست به قول آن شاعر حداقل وقت "کلمات" را نگیرید!

نظر دادن