سه شنبه, 16 آذر 1395 ساعت 08:04

احیای خط شکسته

احیای خط شکسته

 مصاحبه استاد یدالله کابلی

استاد یدالله کابلی متولد سال 1328 در خوانسار است. وی اولین گواهی نامه استادی خط شکسته انجمن خوشنویسان ایران در سال 1368 را دریافت کرد. دارای گواهینامه درجه یک هنری، عضو شورای عالی ارزشیابی هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و استاد انجمن خوشنویسان ایران و شورای عالی تشخیص و ارزشیابی هنری است. از دیگر فعالیت های هنری، آموزشی و اجتماعی ایشان می توان به: برگزیده چهره های ماندگار خوشنویسی کشور1385؛ مسئول راه اندازی و آغاز دوره جدید تعلیم خط شکسته معاصر از سال1350 در کلاس های آزاد خوشنویسی؛  عضو فعال بیست ساله آموزشی، هنری و فرهنگی در شورای عالی ساختار و تشکیلات انجمن خوشنویسان ایران؛ آموزش هنرجویان و تربیت مدرس جهت توسعه امر خوشنویسی در تهران و کلیه شعبات شهرستانی؛ مشاور فنی و هنری شورای انتشارات؛  عضو موثر برپایی جشنواره های فرهنگی و همایش های هنری سراسری کشور؛  عضو موثر در کادر اجرایی برپایی گرامیداشت درویش عبدالمجید طالقانی در مهران طالقان سال 1375 و سید علی اکبر گلستانه(میراث فرهنگی)سال1377؛  کارشناس هنر خوشنویسی میراث فرهنگی کشور و وزارت فرهنگ و ارشاد؛ داور جشنواره ها و همایش های داخلی و خارجی و نویسنده و منتقد در عرصه  سیرتاریخی هنر خوشنویسی و چشم انداز آن در دوران معاصر در مطبوعات داخلی و خارجی اشاره کرد. متن ذیل گزیده گفتگوی استاد با  نشریه مکعب است که توسط ایشان تلخیص و ارائه شده است.

 

قدری از خودتان و انگیزه رویاروئی با خط‌شکسته بگوئید؟

در دورانی که من خط شکسته را آغاز کردم هیچ تجربه و آگاهی و تعلیمی از این قلم نداشتم ولی آن‌قدر مفتون و بی‌قرار بودم که سر از پا نمی‌شناختم. پس شروع به کنکاش و جستجو کردم تا  با تهیه نمونه‌هایی از خط اساتید بتوانم تشنگی و اشتیاقی که در جانم موج می‌زد را  پاسخگو باشم. ازطرفی جوانی و شرایط تحصیل و کارهای روزمره زندگی مجالی برای پرداختن کافی به مشق و تعلیم نمی‌گذاشت. ولی همین‌قدر که فرصتی می‌یافتم سعی می‌کردم که چشم دلم را با نوشتن و تمرین کردن از آثار محدود و کم عیار موجود جلا ببخشم یا با سرکشی به خیابان منوچهری و شاه‌آباد و نگاه‌های حسرت‌بار و مجازی به قطعات پشت ویترین مغازه‌ها قوّت می‌گرفتم و شوقم را زیاد می‌کردم. سال‌های 50و51 سال‌های ارتباطی و احساس پویائی با این خط بود که به همراه دوست دیرینه‌ام آقای استاد عطارچیان و بعدها استاد مشعشعی که یادگارهای دیرینه این دلبستگی بودند و امروز با کمال تأسف با اندیشه‌ای ناصواب با من و تلاش من در تقابل و بیگانه مانده‌اند! در حالی که نیک می‌دانند که من چه کوشش جان‌کاهی برای ترویج و توسعه این هنر داشتم و یک تنه مسئولیت تعلیم و آموزش این هنر را در کلاس‌های آزاد و خوشنویسی و بعدها انجمن خوشنویسان ایران پذیرفته و با احساس مسئولیت، رسالت این امر خطیر را عهده‌دار بودم. در این دوران شادروان خسرو زعیمی که دل در گرو این کار داشت بسیار مشوّقم بود و به هر روی کلاس‌های آموزشی خط شکسته رسماً در انجمن آغاز گردید. در همان سال اول استادعطارچیان...

*علاقمندان می توانند  ادامه مطلب را از دوازدهمین شماره ماهنامه "چهره های ماندگار" دنبال کنند

نظر دادن