زماني كه فعاليت فرهنگي را آغاز كردم از همان ابتدا در نوشتن وسواس داشتم و هرچه مي نوشتم چندين بار بازخواني و بازنويسي مي كردم ولي در موسسه فرانكلين بود كه قواعد ويراستاري و اعمال اين قواعد به طور گسترده و به عنوان يك رسم در ايران معمول و مرسوم شد. گاهي كتابي ترجمه مي شد و براي ويراستاري (كه آن روزها لفظ «اديت» به كار مي رفت) برايمان مي آمد.